Vragen

2 maart 2014

Vragen
Tijdens het bezorgen van de post wordt mij van alles gevraagd. Er zijn mensen die mij om elastieken vragen, anderen vragen naar een straat, een gebouw en soms of er een bus heen gaat.
De meest vreemde vraag, vreemd omdat ik hem niet verwachtte want in de drie jaar dat ik nu post bezorg heeft nog niemand mij er om gevraagd, behalve collega’s dan. Hoewel ik hem altijd bij. Nou ja altijd, soms moet ik hem ook van collega’s lenen, mof zoals lang geleden dat ik er één kreeg van de kapper omdat ik een geadresseerde moest informeren over het feit dat ik een pakje voor hem had wat niet door zijn brievenbus ging. Daarvoor moet ik een formulier invullen. Daar had ik hem, de pen dus voor nodig.
De pen, ze vroeg of ik er één had. Ik zei ja, en gaf mijn pen aan haar. Blijkbaar had ze ook geen papier bij zich, want ze vroeg ook nog een stukje papier. Ik gaf haar een bezorg rapport. Dan moest ze de achterkant maar gebruiken. Zij begon te schrijven. Een boodschap voor iemand bij wie ze aan aan had gebeld, en niet thuis was? En , ik stond te wachten. Toen ze klaar was, gaf ze de pen weer aan mij terug en stopte haar boodschap bij een huis in de brievenbus. Ik kon weer verder.
Thuisgekomen, moest ik nog even aan deze vrouw en haar vraag denken. Haar actie, mij vragen om pen en papier om vervolgens bij iemand die ze niet thuis trof een bericht achter te laten, doet wat vreemd aan, je over te geven aan pen en papier. Zeker in een tijd waarin SMS’n, emailen, en whatsappen heel gewoon is .

Worden als een kind

22 april 2010

Wat wil die man van mij, denk ik als ik een stadswacht op mij af zie lopen. Ik loop op de stoep, de post te bezorgen.
Het wordt al duidelijk, als ik hem hoor zegegen, “U heeft vast wel een elastiek voor mij”. Ik kijk in mijn tas, en weet er twee uit te vissen. Ik geef ze aan hem , waarop hij zijn stadswachtboekwerk, lijkt nog het meest op een organizer, te voor schijn haalt en het elastiek er om heen doet. “Kan die ook weer goed dicht”, zegt hij nog en loopt naar zijn collega.
Ik sta nog even na te denken, meestal zijn het kinderen die zo iets vragen. zoals gisteren, die twee meiden, die om elastieken vroegen. Zijn zij, wij volwassenen te verlegen om gewoon de posbezorger aan te spreken, eerlijk gezegd ik zou zelf ook aarzelen, mijn bedenkingen hebben, koop ik ze zelf of vraag ik er om?
volwassenen te verlegen? Er zijn uitzonderingen, zoals die man die vanmiddag om elastieken vroeg. Blijkbaar zijn sommige volwassenen adrem als kinderen.

Mijn dekbedhoes is terug

17 april 2010

Onder mijn balkon staan bergingen. Handig om mijn fiets in te stallen, onhandig als er een dekbedhoes op is gevallen. Zoals vandaag gebeurde.
Ik ging gewapend met een bezem om te kijken of ik zo lang genoeg was om ook maar een punt van het dekbed te pakken te krijgen, naar beneden.
Bij de bergingen aangekomen, bleek ik net iets te kort te zijn om er bij te kunnen. Ik werd hierbij gadegeslagen door een vrouw in gezelschap van een kleine meid. ik liep in haar richting, om uit mijn berging een trapje te pakken. Zegt ze teggen mij: ‘dan tillen we har tegen evenop” Wat ze precies bedoelde drong ff niet zo snel tot mij door. Toen ze dit nog eens herhaalde, dacht ik ah, dan kan de kleine meid mijn dekbedhoes pakken. En zo gebeurde het dat deze vrouw de kleine meid op tilde zodat zij mijn dekbedhoes kon pakken.

avond over christelijke poëzie

presentatie Brandaan v.d Christelijke poezie, 27-11-2008

De avond werd georganiseerd door Boekhandel van Rietschoten in Rotterdam. Tijdens dezeacvond konden ongeveer 25 bezoekers kennisnemen van christelijke poezie en werd de Brandaan van de christelijk poezie gepresenteerd.
vond ik en veel andere uit het publiek met mij, heel boeiend.
De avond begon heel simpel, met wat vragen over hoeveel dichters zin, er zijn twee miljoen dichters in Nederland. Als een dichter 600 exemplaren van zijn bundel laat drukken, worden er maar 250 verkocht. Toch doet de uitgever er steeds 600 van, er is namelijk een fond dat bij minimaal 600 exemplaren een uitkering verstrekt aan de ‘arme’ dichter. Daar op volgde de vraag wat de eerste poëzie in de bijbel was, ik dacht aan de psalmen van David, Miriam werd genoemd, hij doelde op Adam , die zei -toen zeide de mens- “Dit is nu eindelijk been van mijn gebeenten,. .Deze zal mannin heten omdat zij uit de man genomen is.” Wat had Adam anders kunnen zeggen, “wat een ben je toch mooi?” Drukt wel heel zwak uit , nadat hij al die dieren had gezien had, en zag dat ze allemaal van hem verschilden Een goed gedicht bestaat volgens Rien van der Berg, uit goedlopende zinnen. En heel Belangrijk de samenhang tussen die zinnen.. Nog belangrijker, het gedicht moet je raken, in het hard of aan het denken zetten; in beweging zetten dus. poëzie , drukt uit wat met gewone taal niet te zeggen is, geeft emoties weer.
Hierop volgde nog twee voorbeelden van poëzie , twee oude liederen van Joop Visser, die vroeger Jaap Fischer heette. Het ei en en sprookje.
De inleiding werd gevolgd door een voordracht van een drie tal gedichten van Jan de Bas., Uit deze bespreking kwam naar voren dat een dichter lang niet altijd metaforen gebruikt.
besproken hebben. Na de pauze kwamen de moeilijke gedichten. Dit zijn ook de heftigste, in beide is steeds de woordkeus heel treffend gekozen.. (Abri en aanslag in de bijlage.
Ik vond het een heel boeiende avond.

Bloggen

eerder geplaatst op 22-09-2009

Daar zit ik dan, een eigen website, met daar aan een blog gekoppeld maar waar ga ik over schrijven.
Over het voordragen van twee gedichten, wat ik enige weken geleden gedaan heb. Dan kan ik schreijven over de gitaaar muziek, die goed bij de sfeer vond passen, goed om tot rust te komen, om de gezichten te laten bezinken.
Ik zou het kunnen hebben over de klussen die ik wil doen, de palets die in mijn woonkamer liggen ombouwen tot planten trolleys met berg ruimten, bergruimte creeren in de kast waar ook de cv-ketel staat.
Dat is waar ook die cv-ketel, dat is een verhaal apart. In 2007 kreeg ik van een monteur het advies om de cv een klap te geven als deze weer eens weigerde aan te slaan. Dat werkte prima, tot vorige week zondag. Toen weigerde mijn cv, zelfs slaan hielp niet meer. Maandag kwam er een onderhoudsmonteur, die vaststelde dat de brander geen zuurstof kreeg, dat dacht ik ook al. Disndag, kwaam er een onderhouds monteur met een enorme stofzuiger, om de ketel schoon te maken. Tja en nog weigerde de ketel om warmte te leveren. Woensdag, nogmaals gebeld met de instalateur. Ze gingen iets regelen met de Fabrikant; vrijdag zou er een monteur komen. Donderdag werd ik gebeld , of de monteur langs kon komen. Wat mij betreft wel, ik was de petroleumlucht van de kachel al een beetje zat en wilde weleens douchen.
Deze man stelde vast dat alles wat verstopt kon raken, verstopt zaet. Na een grondige schoonmaakbeurt, sloeg mijn cv weer aan.
Onderwerpen genoeg, dat is het punt niet, wat wil ik kwijt, wat wil ik wereldkundig maken, wat houd ik voor mezelf, dat is het punt.

Ikea-taal

eerder geplaatst in 2008

Oppimpen kende ik al Ikea voegt daar nu aan toe ”opknussen”. Wat zou dat zijn?
Nieuwsgierig klikt op de link. En daar kwam de opknus waaier van…Ikea te voorschijn.
Woon-creatievelivelingen kunnen op deze pagina hun eigen opknus waaier maken.
Nadat ze hun, E-mail adres en hun foto aan het forumulier hebben toegegevoegd kunnen ze aangegeven of
ze uit zijn op sfeer, ruimte, comfort en zo voorts….En wat is nu opknussen? Volgens mij, is dat dus meer sfeer brengen in huis, ruimte creeren, zorgen dat je lekker kunt zitten, liggen in een kamer. En in een woord?
Dat is dus afhankelijk van de context, die bepaalt de uiteindelijke betekenis van het woord. Althans hiervan gaat men in NLP kringen van uit.
Vraag ik nme ineens af zouden ze ook een cursus NLP hebben bij ikea? Nee, kijk dan eens op www.1everdieping.nl

Het leven is een spel en ik mag meedoen

eerder geplaatst in 2008

Regelmatig had ik al gedurende de tijd dat ik bezig was met trauma therapie , periodes van grote vergrote verwarring. Deze is mij bijgebleven. Een week voor ik mat vakntie ging naar Turkije. Ik wist werkelijk niet meer waar ik grijpen moest. Wel of niet vacineren tegen dtp en hepatis …een dag van te voren ga ik toch maar…naar de ggd. Ik was voortdurend op twee fronten bezig, thuis, en mijn bagage inpakken…en dannog hoe ziet de growep eruit, hoe is het er in werkleijk heid, wat voor weer is het daar. Hoe zullen de wandelingen zijn. Allemaal erg heftig. achteraf, het viel mee, het is één van de leukste vakanties uit mijn hele leven geworden.
en dan ..denk ik alle gehad te hebben….
Tijdens de jaarwisseling ben ik ff gevloerd door mijn ervaringen met het ‘iin-nemen-van-mijn-plekje-de-groep’ (tijdens de cursus NLP) , er kwam allerlei oud zeer, welliswaar geheeld, maar toch het vormde zo’n contrast te ervaren dat ik er mag zijn waar ik vroeger het tegenovergestelde ervoer. De eerste cursus dag van het 3e blok (januari) besefte ik eens waarom ik steevast toeschouwer was van de samenleving en van mijn eigenleven. Het verschil tussen geassocieerd zijn met de ander, mezelf en volkomen gedissocieerd zijn met me zelf. In gewoon nederlands, ik was een vreemde voor mezelf, het leven waar ik eens zo van genoot en nu weer van geniet was mij vreemd. Die bewuste donderdag ochtend, ging ik in één keer van fris naar heel moe en enorm gespannen, zeg maar uitgeput en had het ik het enorm koud.
Nu pas kan ik zeggen : het leven is een spel en ik mag meedoen. Op cursus voel ik me gewaardeerd, zowel in de grote- als in de oefen groep, in de kerk waaar ik kom, bij vrienden, voel ik me gewaardeerd : ik hou van mij

Hallo wereld!

Zo ging dat toen ik voor het eerst mijn ogen opendeed in 1964. Ik zei het dan wel niet maar zo keek ik wel.
De wereld, toen nog bestaande uit mijn vader en moeder, zei Hallo terug. Later kwamen daar vele “halloos”
bij. Van de kleuterschool, de lagere school, broer en zus, klasgenoten, vrienden en familie.
Op de middelbare school klonk ook wel “hallo”, vaak gevolgd daar een “wie ben je dan”. Dat heb ik toen vaag ingevuld, gevolg mikpunt van pesters. Zo heb ik mijn ware zelf door hen aflaten nemen. Gelukkig ben ik na 29 jaren ingaan zien dat ik hiervoor zelf verantwoordelijk was. Ik heb donkere periode met oranje slierten achter me kunnen laten. zo dat ik nu kan zeggen: “Hallo wereld”