Worden als een kind

Wat wil die man van mij, denk ik als ik een stadswacht op mij af zie lopen. Ik loop op de stoep, de post te bezorgen.
Het wordt al duidelijk, als ik hem hoor zegegen, “U heeft vast wel een elastiek voor mij”. Ik kijk in mijn tas, en weet er twee uit te vissen. Ik geef ze aan hem , waarop hij zijn stadswachtboekwerk, lijkt nog het meest op een organizer, te voor schijn haalt en het elastiek er om heen doet. “Kan die ook weer goed dicht”, zegt hij nog en loopt naar zijn collega.
Ik sta nog even na te denken, meestal zijn het kinderen die zo iets vragen. zoals gisteren, die twee meiden, die om elastieken vroegen. Zijn zij, wij volwassenen te verlegen om gewoon de posbezorger aan te spreken, eerlijk gezegd ik zou zelf ook aarzelen, mijn bedenkingen hebben, koop ik ze zelf of vraag ik er om?
volwassenen te verlegen? Er zijn uitzonderingen, zoals die man die vanmiddag om elastieken vroeg. Blijkbaar zijn sommige volwassenen adrem als kinderen.

Laat een reactie achter