Het leven is een spel en ik mag meedoen

eerder geplaatst in 2008

Regelmatig had ik al gedurende de tijd dat ik bezig was met trauma therapie , periodes van grote vergrote verwarring. Deze is mij bijgebleven. Een week voor ik mat vakntie ging naar Turkije. Ik wist werkelijk niet meer waar ik grijpen moest. Wel of niet vacineren tegen dtp en hepatis …een dag van te voren ga ik toch maar…naar de ggd. Ik was voortdurend op twee fronten bezig, thuis, en mijn bagage inpakken…en dannog hoe ziet de growep eruit, hoe is het er in werkleijk heid, wat voor weer is het daar. Hoe zullen de wandelingen zijn. Allemaal erg heftig. achteraf, het viel mee, het is één van de leukste vakanties uit mijn hele leven geworden.
en dan ..denk ik alle gehad te hebben….
Tijdens de jaarwisseling ben ik ff gevloerd door mijn ervaringen met het ‘iin-nemen-van-mijn-plekje-de-groep’ (tijdens de cursus NLP) , er kwam allerlei oud zeer, welliswaar geheeld, maar toch het vormde zo’n contrast te ervaren dat ik er mag zijn waar ik vroeger het tegenovergestelde ervoer. De eerste cursus dag van het 3e blok (januari) besefte ik eens waarom ik steevast toeschouwer was van de samenleving en van mijn eigenleven. Het verschil tussen geassocieerd zijn met de ander, mezelf en volkomen gedissocieerd zijn met me zelf. In gewoon nederlands, ik was een vreemde voor mezelf, het leven waar ik eens zo van genoot en nu weer van geniet was mij vreemd. Die bewuste donderdag ochtend, ging ik in één keer van fris naar heel moe en enorm gespannen, zeg maar uitgeput en had het ik het enorm koud.
Nu pas kan ik zeggen : het leven is een spel en ik mag meedoen. Op cursus voel ik me gewaardeerd, zowel in de grote- als in de oefen groep, in de kerk waaar ik kom, bij vrienden, voel ik me gewaardeerd : ik hou van mij

Laat een reactie achter