Vragen

Vragen
Tijdens het bezorgen van de post wordt mij van alles gevraagd. Er zijn mensen die mij om elastieken vragen, anderen vragen naar een straat, een gebouw en soms of er een bus heen gaat.
De meest vreemde vraag, vreemd omdat ik hem niet verwachtte want in de drie jaar dat ik nu post bezorg heeft nog niemand mij er om gevraagd, behalve collega’s dan. Hoewel ik hem altijd bij. Nou ja altijd, soms moet ik hem ook van collega’s lenen, mof zoals lang geleden dat ik er één kreeg van de kapper omdat ik een geadresseerde moest informeren over het feit dat ik een pakje voor hem had wat niet door zijn brievenbus ging. Daarvoor moet ik een formulier invullen. Daar had ik hem, de pen dus voor nodig.
De pen, ze vroeg of ik er één had. Ik zei ja, en gaf mijn pen aan haar. Blijkbaar had ze ook geen papier bij zich, want ze vroeg ook nog een stukje papier. Ik gaf haar een bezorg rapport. Dan moest ze de achterkant maar gebruiken. Zij begon te schrijven. Een boodschap voor iemand bij wie ze aan aan had gebeld, en niet thuis was? En , ik stond te wachten. Toen ze klaar was, gaf ze de pen weer aan mij terug en stopte haar boodschap bij een huis in de brievenbus. Ik kon weer verder.
Thuisgekomen, moest ik nog even aan deze vrouw en haar vraag denken. Haar actie, mij vragen om pen en papier om vervolgens bij iemand die ze niet thuis trof een bericht achter te laten, doet wat vreemd aan, je over te geven aan pen en papier. Zeker in een tijd waarin SMS’n, emailen, en whatsappen heel gewoon is .

Laat een reactie achter